دکترین اسرار

اندرز

rasarasa — Tue, 03 Nov 2009 10:07:18 GMT

ما شیخ و واعظ کمتر شناسیم

یا جام باده یا قصه کوتاه

فراموش نکن دخترم که هیچ توجیهی برای بودن زیستن و رفتار فشرده و متراکم حیوانی به نام انسان وجود ندارد.
تنها نوعی لذت است که منتشر می شود و گروه انسانها را مجاب به زندگی بهتر می کند و اما بعضی از همین انسانها به خطا و توهم گرفتار میشوند و هم خود را از لذت زیستن محروم میکنند و هم همگروهیهایشان در گروه اقلییت همراه , مثل مذهبییون و یا کفار و متعصبین افکار فلسفی و ...

فراموش نکن دخترم که اساس نگاههای محروم همان چیزیست که حرمتی ساخته است و بنیان قکر در زندگی گروه انسانها بقاست نه سعادت مندی بر خلاف آنچه که تا به امروز شنیده ای پس هیچ متعصب مذهبی برای سعادت مندی دعا نمیکند و تو اگر معامله بهتری داشته باشی این گروه با تو خواهند بود !!!

فراموش نکن دخترم که این جمله عین اسارت است(تو آزادی تا خودت دینت را انتخاب کنی) تنها آزادی آین است که چشمانت را ببندی و همان توهمی را خلق کنی که به تو آرامش می دهد و همانقدر سرشار از هر لذتی باشی که می توانست وجود داشته باشد. تو آزادی همین! خواه انتخواب کن خواه نه.

دخترم فراموش نکن که جهان برای احساس گناه تو نمی ایستد و من به تو می گویم آنجا که گناه هست خدا یان بودندو هستند اما آنجاکه احساس گناه هست خدایی نیست . آگاهی درونت را سرشار کن و شادی را بیاب و معصومانه زندگی کن .

برکت باشد

گزار مضحک آسمان

rasarasa — Wed, 30 Sep 2009 12:14:18 GMT

مزرع سبز فلک دیدم و داس مه نو

یادم از کشته ی خویش آمد و هنگام درو

زیر پای باز دشت آلوده کوه

زیر نگاه کیهانی ستارگان

دل به ریسمان نگاهم

به رنگ عجیب آسمان بخشیدم

تا بر فراز این سقف که پایانش نیز هست

آنقدر بالا برود که دل به دل آسمان بچسبد...

آنقدر بالا برود که دل از آسمان بزرگتر باشد...

آری آنگاه احساس خواهم کرد

همچون دست کشیدن روی تن معجزه آسای عشقی زیبا

احساس خواهم کرد

هزاران نگاه تیره آلوده آسمان گرد را

که هر یک سراغ از نشانی جایی میگیرند

همین دورو برها

نگاهایی که به لحن آرام عاشقانه گاهی

برای رقصیدن ستاره آواز میخوانند

وهم آلوده

مکرر

بی معنا ... بی معنا

اشکهاشان را به چشمهای رگ به رگ خود می مالند

تا بلرزانند دل نگاه سر گردان بی نشانی را

شاید خدا باید همینجا همین دورو بر ها باشد...

ولی نیست!!!

انگار انکار این توهم آسان باشد

کافیست چشمهایت را تا انتهای کیهان ببری و زود

از راه دیگر باز گردی

دیدی که هیچکس آنجا نبود

اگر

ستاره

ماه

آسمان دوده اندوده ی عمیق ساکت

خدا نباشد

هیچکس آنجا نیست!!!

به خدا نیست هیچکس نیست

و من دوباره امتحانش کردم

زیر پای باز دشت آلوده کوه

زیر نگاه کیهانی ستارگان

دل به ریسمان نگاهم

به رنگ عجیب آسمان بخشیدم...

برکت باشد

شمس 1

kalameyekhoda — Thu, 17 Sep 2009 12:39:18 GMT

شمس تبریزی به دورت هیچ کس هشیار نیست

کافر و مؤمن خراب و زاهد و خمار مست

آفتاب ظهر داغ داغ است

تــــــــــــق.... تــــــــــــق.... تــــــــــــق....

شهر خلوت است

...

او می آید؛ گروهی به دنبالش

تــــــــــــق.... تــــــــــــق.... تــــــــــــق....

بازار مسگر ها همچنان زنده است

آفتاب می تابد

...

نوری در چشم هایش می درخشد.

تــــــــــــق.... تــــــــــــق.... تــــــــــــق....

قدم هایشان تند است

مسگر ها می کوبند

تــــــــــــق.... تــــــــــــق.... تــــــــــــق....

آفتاب بی رحمانه می سوزاند!

او رسید

دست هایش بالا می رود.

مسگر ها می کوبند

« خلایق نگرانند!» **

می چرخد!

تــــــــــــق....

یک چرخ...

تــــــــــــق....

دو چرخ...

تــــــــــــق....

او به سماع مشغول است!!

« هین سخن تازه بگو تا دو جهان

تــــــــــــق....

« تازه شود، وارهد از

تــــــــــــق....

« حد جهان، بی حد و

تــــــــــــق....

« اندازه شود...

برکت باشد

** "نه من انگشت نمایم به هواداری کویت

که تو انگشت نمایی و خلایق نگرانت" از سعدی

کوچه میخواستم نه امید

rasarasa — Wed, 08 Jul 2009 09:37:18 GMT

دانی که چنگ و عود چه تقریر می کنند

پنهان خورید باده که تعزیر می کنند

همهمه ها خاموش

شعله کش بر آسمان تیره

به زحمت ز روزنهای غبار پیدا

دیده ها تنگ افتاده

صدای بیمار نفسها هم گره با ناله های باد

کوچه ای برای لختی امن پیدا نیست

سکوت نصیب بعد از هر نهیب

زخمها خشکیده بر دامن کشان

سرمه خاک

گل آلوده خط خون

و غبار بی هدف در دل نمکزار

من

و به افسار کش در دل نامیده موهوم و بی معنا تقدیر

امید همان میوه خشکیده بر دار

به زحمت چشمها پیش پا میپایند

آسمان هیچ منت از بخششش بر من نیست

دستهایم پوسیده بالا پوش در هم می کشید

آن هم خشکید

این چه رنجیست؟

گوشها انباشته از ولوله های ماسه و باد

دهان گشادن ریختن خون خیال است

این چه رنجیست؟

کوشش مرغ بیمار بهر پرواز؟

یا خنده های دشنام کش

چشم بسته

در خیال لبخندهای رو به آینه

این چه رنجیست هان

یا که شاید روزن ریشه انداختن یک جوانه پای دیوار

ریحان و میهمانی و عطر بسیار

آوازو نی و شاید کمی هم غم یار؟

هان چه رنجیست؟

خط خطی های روی کاغذ مرزهاست

تیغها هم روش با بادهاست

خارهای خون آلوده هر سو پیداست

شاید آن پیر مرد یک نشانی میکشید

که بر روی باد و ماسه جانی میکشید

نقشها میزد پاک می شد خط خطی

مرزی نمیبود شاید طرح فردوس می کشید؟

نعره ی تیر مردی لجن پو ش آن را درید

یک پرستو جای پریدن میخزید

من کجا بودم

سکوت در وجودم آرمید

آری میدانم چه رنجیست این

رنج دورانهای خواب و رویاست

رنج فردوسهای ماسه ای

رنج خط خطیهای نا معلوم

رنج نادانی به جای

رنجهای ماندنیست

رنج جنگ قوم ما قوم شماست

رنج نگاه و حسرت یک بستنی است

رنج مرگ یک هوس در بستر است

رنج حکم فضله

حکم خون

حکم قصاص بیگناه

رنج فردوس ما برتر است

آری این رنج وجدان درد هاست

آگاهی مرده بود

این مجلس

مجلس مرده هاست

هر غباری پیکر ژوریده ی مستی ندیده نا سزاست

سازها بوی حرامی میدهند

شاد مانی جای قر بانی میبرند

هم آغوشی دشنام مهر

دوست داشتن کینه کنج گنجه هاست

آری میدانم این چه رنجیست

این رنج نرسیدنهای رساست

برکت باشد

کجا می گردی؟

kalameyekhoda — Wed, 03 Jun 2009 17:26:31 GMT

ما سر به بیابان و تو در جای دگر

ما در غم ایمان و تو عقبای دگر

بر پیکر آن خلوت تنهایی ما

خنجر بکشی هر شب و حاشای دگر

گر جز سر و چشم تو ببینیم شبی

صد حسرت و صد ناله و حیفای دگر

بر کن ز سر این پرده ی بیداد و ببین

در خلق چو انداخته ای محشر کبرای دگر

هر جا ز سر بند تو حرفیست ولی

ثبت است بر آن نام خداهای دگر

هر جا که دلی در غم یاریست اسیر

زنجیر تواش بسته بر آن پای دگر

در زلف چو زنجیر تو ما چنگ زنیم*

تا پا بنهیم بر در دنیای دگر

*: یک روز به شیدایی در زلف تو آویزم: (از سعدی)

برکت باشد

اعتقاد

kalameyekhoda — Sat, 18 Apr 2009 04:21:18 GMT

چرا نه در پی عزم دیار خود باشم

چرا نه خاک سر کوی یار خود باشم

این نتیجه گیری قطعاً درست است که اجتماعات بشری نیازمند داشتن چیزی به نام عقیده هستند.

آنها برای التیام دردهایی که در وجدان آنها ریشه دارد، سخت از عقایدی که به هیچ عنوان آن را نمی دانند، پیروی می کنند و این در تمام اعصار صحت داشته! آیا می توان این را نشانه ای از حماقت دانست؟ نه! شاید حقیقتاً احمقانه اینست که کسانی بدون عقیده زندگی می کنند!

در بطن اجتماع گروهی هستند که هرگز منافع خودشان را در پذیرش یا عدم پذیرش دیگران دخیل نمی کنند! اما مصرانه از آن دفاع می کنند. در واقع آنها مکانیزم اینگونه دارند که عقیده شبیه به یک عضو از بدن آنهاست که در نبودش دشواری های بسیار خواهند کشید! مثل پا، دست یا...!

روشن فکری یک اصطلاح است که گه گاه گروه احمق تر به کار می گیرند تا کمی این عضو را بخارانند! حقیقت اینست که داشتن عقیده الزامی نیست. هیچ چیز قطعی وجود ندارد تا بتوان بدان استناد کرد و چیزی را اثبات کرد. اما همه متفق القول از آن دفاع می کنند و به همین جهت است که حتی از شمشیر برای به کرسی نشاندن این افکار استفاده می کنند.

این عضو وظیفه ی توجیه تمام رفتار ها را دارد و می توان گفت دستگاه التیام دردهای وجدان بشر، عقاید اوست و بی عقیدگان از دیدگاه اجتماع مردگانند. مگر می شود کسی باشد که آزاد از هر بند و قید فقط زندگی را بچشد؟

پس تکلیف در کنار هم بودن چیست و چگونه می توان فریاد و داد برآورد؟ کسی می گفت:«من در لوای این اندیشه است که امنیت و استقلال احساس می کنم». اما تعجب می کرد وقتی می گفتم:«خوب تو قبل و بعد از انجام مناسک تغییر کرده ای؟» در جواب مرا دیوانه خطاب کرد و گفت:«عقاید آدم ها را تغییر نمی دهند!» گفتم:«پس این بالا پوش که نه تو را گرم می کند و نه زیباست و فایده ندارد، و حتی اینکه دستانت را بسته چگونه تو را می پاید؟» گفت:«تو نمی توانی احساس مرا در مورد این عقاید درک کنی چون قلبی سنگی در سینه ات می تپد!»

گویا راست می گوید که من وجدانم را به عاریه داده ام و دیگر چیزی جز ملال و خستگی نادانی سال ها با من نیست! دیگران آنچنان در توهمات و وعده های ناپیدا دست و پا می زنند که گویی همه چیز را می دانند و به من نمی گویند. و وقتی صادقانه از ایشان می پرسی، آنها می رمند می روند!

عجب! حیرت آور است!... که کسانی هستند که حاصل تلاش های خود را با کلام به دیگری می بخشند و اگر به حساب کلام ایشان از ایشان بستانی، کذاب و لا یعقل خواهند بود. چگونه است که سال های سال از کسی که شهود بودنش کذب بودنش و دانش از او نا ممکن است، می خواهیم که به ما دانایی عطا کند و خبری نیست که نیست! اما همچنان قلب در سینه می زند و از او می خواهد؟

این نتیجه گیری درست است که اگر موجودی به نام خدا نبود، هرگز اجتماعی از مردم که از انسانیت محض بی بهره اند، در کنار هم نمی زیستند و چماق این موجود مبارک است که مانع دریدن آدم به دست آدم است! گویا او خبط آفرینش کرده و اینک در معذوریت نگاه داریشان سال های سال بر ایشان پیغام می فرستد! تا آنها در این مدت که خداوند به خبط ادامه ی این حیات دست می زند، همدیگر را ندرند! تا بعد از فراهم آمدن وعده ها، آنها را که بی هیچ دلیلی آفرید، به مجازات برساند!

عجبا که حیران یادم به دست خودشان دریده خواهد شد! بی پاسخ! گویا اگر کسی پاسخی دهد، پیمانه ی زهر را نوشیده است!

این قطعه از دوست عزیزم «رسا» ست.

در رثای عشق

rasarasa — Wed, 17 Dec 2008 20:25:18 GMT

لاف عشق و گله از یار؟ زهی لاف دروغ!

عشقبازان ِ چنین مستحق هجرانند!

مورچه های کوچک بیچاره

از این دنیای بزرگ چه می فهمند؟

حرفهای مضحک یک زاغ

پرنده ای بلند پرواز تر

آخر این زاغ چه می فهمد از بی کرانی دشت؟

صداها در هم می پیچد

و انسان

با شکو ه ترین کرامت آفرینش می خواند خود را

و زبان به ترحم خواهد گشود

نه؟

پچ پچ مبهم در فراسوی زمان

و آن کس که شاید خدا میخوانندش

این انسان کوچک بیچاره

واژه ی مسخره ی دوستت دارم

شاید تفریح بچگانه ی خدایان باشد

و( با تو بودن )توهین به یگانگیست!

دل دروازه ی هوسهایی ست

که صادقانه خود را

در پس باشکوه ترین واژه ی بی معنا پنهان کرده اند

عشق

کاش من نیز مورچه ای بیچاره بودم

و یا دروغ میگفتم

کاش ...

و فراموش می کردم تمسخر بسترهای خون آلوده را

وصل!

عجب حیرت آور است این خواهش

که لباس عاریه ی حیاتش را از دو کوچه آن طرفتر خریده

همان جا که دلال بزرگ زندگیها استاده

من دیوانه

من افسرده ای نا امید

من گنه کاری آینه به دست

من از من بیزار

بگو که التیام یابد درد زبان زخم های من

و یا مرا به کتاب هشت نقد عشق حواله کن

کاش فراموش میکردم

تردیدهای نگاهی را که مست شهوت

می خزید و

چیزی به نام من را می بلعید

عجب لذتی

کاش فراموش میکردم (تو را برای تو میخواهم)

کاش تنهاییم را با فروغ قسمت نمی کردم

وتاریک می ماند ادعای عاشقیم

مورچه های کوچک بیچاره

از این دنیای بزرگ چه می فهمند؟

برکت باشد.

مغازله

kalameyekhoda — Wed, 10 Dec 2008 11:13:18 GMT

یار مفروش به دنیا که بسی سود نکرد

آنکه یوسف به زر ناسره بفروخته بود

من هر شب به فراسوی ابرها می روم

دوستی در آنجا انتظار مرا می کشد

یک پری عریان!

بال های بلورینش را برای من تکان می دهد

و دست هایش را بر رئی سینه های برهنه اش می کشد

پرواز کنان به من نزدیک می شود و مرا می بوسد

او را در آغوش می گیرم

و برایش قصه می گویم

از قصه هایی که روی زمین از او می گویند

او فقط لبخند می زند

و چشمانش تمنای بوسه ای دیگر می کنند

من به او معتادم

او به من

همه باغ های دنیا از آن منست

علفزار های بلند، رقصنده با موج

بر روی تپه ای رو به سردی

رقص خیال باران

سوزش آفتاب تابستان

شب های اردیبهشت

همه از آن منست

اگر من

پری کوچکم را فراموش نکنم

احساسم را

ذهنم را

جسمم را

حافظه ام را

خودم را

خدا را!

برکت باشد.

صبح باران خورده

rasarasa — Mon, 10 Nov 2008 18:03:18 GMT

به چه دیر ماندی ای صبح که جان من بر آمد

بزه کردی و نکردند موذنان ثوابی

با توام

ای صبح باران زده

ای همنشان با پاییز

از چه روی سردی با مردمان

چیزی گلویم را می خراشد

شاید تلخی مانده از خوابهای پریشانیست

یا شاید فقط تلخیش را یادگاریست

ای صبح خیس

با تو قمار خواهم زد

شرط آنکه کنج تاریک دل از من

دو خط نور تابیده به شبنمها با تو

قمار می زنم

نگاه بارانخورده صبحگاهی از من

اشکهای بی شمار بر پیکر سرو و سرد سنگ زیر پا از تو

با توام

ای صبح اول

حرفهایم پیچیده به نمدهاست

ساقه تلخ ته وریشه انداخته در ذهن

زبانم دوخته بر قامت افسانه بازیهای دوست

چشمان خمار

پای در گل و جانم عاریه دو پیمانه لب پریده

و رخنه های زیر و بالا

شوریده هزار صبح باران خورده آرام

با توام که نقش زده قماری با صبح اول

گونه هایت سرخ است

تنت گرم گرم

و پشت لبخندهایت هیچکس نیست

ای که می رقصی دست بر دوش و پای در پیش

من قمارم را باخته ام پیشاپیش

برسان سلام مرا به آشیان شاهین و بگو

صید زخم خورده ای در پی صیاد می لنگد

بگو که چاله های زیر پایش به سرما نزدیک است

و اگر رحمیست

اینجا زخمیست

و اگر سکوت پاسخ سلامم داد

تو بگو

که مستی زخم خورده و تنها

زیر آخرین تیر چراغ برق

نرسیده به هیچ شهری

باخته از هر قمار

تنهای تنها منتظر توست

برکت باشد.

حقیقت

kalameyekhoda — Sun, 21 Sep 2008 18:53:18 GMT

ما را به رندی افسانه کردند

پیران جاهل شیخان گمراه

بیا فقط یک لحظه بفهمیم

که فرض محال، محال نیست

بیا یک لحظه جستجو کنیم

شاید بتوانیم ریشه ی این مزه ی گس را

در این عسل شیرین پیدا کنیم.

آیا هرگز نمی خواهی معجزه هایی را ببینی

که هر روز کنار گوشت چراغ می زنند؟

برکت باشد.