روزگاری شد و کس مرد ره عشق ندید

حالیا چشم جهانی نگران من و توست!

آری دوست

« سرما از خانه ی همسایه هاست!»

همسایه ها نمی دانند که من و تو

در کنج کلبه ی چوبیمان،

چه قصر ها که بر پا نکرده ایم!

آنان نمی دانند که ما،

در شبگردی های تک نفره و دو نفره ی خیابان ها،

چه بت ها که نمی شکنیم

چه « خدایان » که پس نمی زنیم.

آنان نمی دانند که ما چه می گوییم.

ماییم و گناه و چهره ای شیرین

آنان و غبار و غصه ای دیرین

ماییم و خداییم و خوشی های سبک

آنان و خدا و آرزوهای بزرگ

گر چه ما ساکن کویی هستیم

که سرما زده است و یخبندان،

در کلبه ی خود

آتشی مهیب داریم.

اما،

آتش را در دل خود نگاه می داریم

چرا که همسایه ها،

برف ها را دوست دارند

و هیزم نمی آورند.

عریان هم نمی شویم

آتش دل بهتر است تا نگاه بی شرمانه ی دزدان!

اما می دانیم که روزی

آتش آسمان ما

برف ها را آب خواهد کرد.

برکت باشد.