زین سفر گر به سلامت به وطن باز رسم

نذر کردم که هم از راه به میخانه روم

دست  کوچک نرم می کشد آرام بر صورت آفتاب کشیدۀ دل. ساق باریک پر گناه، من کجا و او کجا!

ابتدای کوچه ای ایستاده راست ، قیام داغ دانشی در ماوراست!

آنجا چه پیداست ؟سوسوموج بی صداست! خروشش نرم نرم، میگذارد مرز تن، می خروشد شوق جان!

می روم با پای برهنه ،روی ساحل ،سرد ِ سرد ، گرم ونم ،کشیده لطیف دست ضعیف زبری خشک خستگی پیداست چشمان تنگ خط خورده به نور، رو به دریا ،روبه دور!

می روم ،رنگ نقش خاطره روی کاغذ مال ماست،زخم سینه یادگار پینه هاست !

خداحافظ کوچک رنجور گونه خیس،جای تو زیر پا در کنار مرده هاست!

ساحل آنجاست،افق پیداست،آنکه سوزانده گونه ها بر خیره کش برپاست،قیام داغ دانشی در ماوراست!

  خدا حافظ

وا میگذارم لذت دیدن به سختی ، کشمکش با ناز نازک ترس و بیم،بوسه هایی پاره پاره،می گذارم تن به ساحل،بر زمین!بکش ای دست ظریف تو به اندام ترک خوردۀ خیس!

میروم ، خانه آنجاست، بستر گرم لذتهای نا پیداست!

سلامت باد ای نسیم،ای کشان بر بال تو روحهای بی نشان، بر ستان روح مرا،پر بکش،که پیچیده به دام تن سرد،ببرش با خود خود تا به افق تا تن گرم ،تا خود خود!

برکت باشد.