گفتم که رفیقی کن با من که منم خویشت

گفتا که بنشناسم من خویش ز بیگانه

خطی به دور خود خواهم کشید.

همگان را اجازه ی گذر از این خط هست؛ و مرا نیز.

آن سوی این خط غوغایی برپاست. وای! بنگر که در میدان شهر مردمان جمعند. گویی صحنه ی اعدام یکچند کبوتر است. آنهایی که بی اجازه! پا به حریم ممنوعه گذاشته اند. یا شاید خبر آمده است. از دریاهای دوردست. یا خلیج نزدیک. شاید زیر سایه ای در نخلستان لاشه ای یافته اند. دستی، سری، پایی، ... یا شاید جشن است. مردم هلهله کن. شادند و مست. می کوبند پا و می افشانند دست. من نمی دانم چه سرّی در میان همهمه است. با این حال می دوم. به سوی خیل سیاهی ها. و می بینم که هیچ نیست! دوره گردی آمده است. از همان هایی که مردم دوستش دارند. سر آدم می خرد. به بهایی اندک. و به جایش به فریب خوردگان، سکه و کاغذ و کت و شلوار می فروشد. و چه نادانند آنان که سپاسگزارانه در مقابل سخاوتش به سجده می افتند و پای فداکاریش را می بوسند. همان هایی که عظمتش را می ترسند و سازش را می رقصند.

با دهشتی سترگ می گریزم. به خود نهیب می زنم که هی! خطی به دور تست. تو را چه به شیوه ی فاسقان پلید؟ یا نیکزادان پاک؟ قهرمانی از آن دیگران. افسانه برای راویان. و شهامت ارزانی دروغ پردازان. اینها تو را چه کار؟! تو همین خط را بگیر. افسار دنیا همین خط است. خطی سپید؛ که به دور تست.

خطی به دور خود خواهم کشید.

تنها جای امن، درون این خط است. مرا با بیرون کاری نیست. و اگر هست، غفلتی احمقانه ست که ناشکیبایی اش بیرون رانده یا شیطنتی بچگانه ست که مرد دوره گردش فراخوانده. و گر نه جای من، همین دایره است.

خطی به دور خود خواهم کشید.

برکت باشد.