یکی تیشه بگیرید پی حفره ی زندان

چو زندان بشکستید شما شاه و امیرید

سال هاست که می گذرند، روزهای بی پایان از پی هم. تو بسیار کوشیده ای. باغ ها ساخته ای. از خون دل. شب و روز آن نهال ها را آب داده ای. تا به درختانی چنین عظیم بدل شوند. غصه هایت را به یاد بیاور، آنگاه که کسی بر کژی قامتشان می خندید. و تو چه غمگین می شدی.

و می شوی. زمستان ها را به چه امید به سر می بری؟ به امید بهار؟ تا شاید باز، باد بهاری دم مسیحایی بر جان این چوب پاره ها بدمد و سبزه ای بروید و شکوفه ای بزند؟

اما اگر این بار بهار آمد و باد نیامد چه؟ یا اگر دم عیسایی نداشت چه؟ اگر چوب پاره های تو جان نگرفتند، می خواهی چه کنی؟ باز هم می خواهی عمر گرانمایه را پای این درختان بگذاری؟ که حتی صدایت را پاسخی نمی توانند داد!

این نور از کجاست؟ خیال می کنی از چنار بلند باغ توست؟

نه خیر جانم! این نور از آفتاب است. آنکه بس بالاتر از باغ هاست.

تبری بردار و این ها را همه قطع کن. تا آفتاب را ببینی.

آیا می توانی؟

برکت باشد.