رهزن دهر مخفته ست مشو ایمن ازو

اگر امروز نبرده ست که فردا ببرد

هان پسر؟! لنگ می زنی؟

شنیده ام شب ها که به خانه می آیی، چشمانت سرخ است!

چه ات شده است؟ خیال کرده ای که اینجا مرغزاری است خرم و سرسبز که هر گوشه اش مأمن خرگوشی چابک است یا باغی فریبا که هر شاخش پناه بلبلی خوش آواز؟ نه جانم! قدم در بیابانی گذاشته ای که از برای نوازش پاهایت تیغ های تیز قامت راست کرده اند و مارانش شب ها خواب قوزک پایت را می بینند.

کژدم این فردوس به کمین نشسته در انتظار خیال رقصنده ی تو. لحظه ای غفلت او را بس است. کافی است نظری از پای یار برداری و به سر خود اندازی. زهر زردش سرخی خون تو را چنان می بلعد که خود انگشت حیرت به دهان بگیری که چه شد؟؟!!

بر او مگیر. دم او از عشق چنین خمیده و غریب است. او استادی است تا به تو بیاموزد که چشمانت را مواظب باشی. او می گوید تا در این مُقام نیش ننوشی، نمی توانی خرقه ی یار را بپوشی! پس به او عشق بورز! اما خود را از گزند نیش او در امان بدار. ضرورتی نیست که این راه را چنین پردرد بروی. درد، جای دیگری در انتظار توست.

از این بیابان فرار مکن که راه فراری نیست. بعد از این یکی دیگر است و بعد، دیگری. آرام برو تا راه را به تو نشان دهند. تو به بال نیازمندی. نگاه کن! روی شانه هایت جوانه زده است!

برکت باشد